Momo'dan çok sevdiğim bir alıntı var içime işliyor: “Onu bir daha görmeyi umuyordu. Her şeye razıydı. Eskisi gibi olmayacak bile olsa onunla oturmaya, onu dinlemeye ve onunla konuşmaya can atıyordu, fakat kapı bir daha açılmadı.”
(via yandikalbim)
(via sleepin)
Şöyle bir sey okudum: “Birini hiçbir zaman affedemeyeceğini anladığında ondan vazgeçersin. Birini ondan vazgeçemeyeceğini anladığında affedersin” Buz gibi bir haklılık bu.
(via sarhosunbiri)
“Nice lisan bilsek dahi, ‘Lambada titreyen alev üşüyor’ dizesindeki hissiyatı tercüme edemeyeceğiz.”
(via yandikalbim)
Artık istemsizce erkeklerden tiksinmeye başladım bizden çok şey çaldınız...
Anonymous
Bu soruyu tüm samimiyetimle cevaplayacağım.
194 boyunda 110 kilo erkeğim. Yaklaşık 3 sene boyunca boks, onun ardından 21 yıllık hayatıma yıllarca profesyonel basketbolun sertliğini sığdırdım. Sokakların tenhalığında büyüdüm, asıl sertliği burada öğrendim. Anlayacağın savunmasız bir kadını tek yumrukla öldürebilirim, potansiyelim var.
Hayatım boyunca hiçbir kadına bağırmadım, yolda giderken hiçbir zaman kafamı yerden kaldırıp bakmadım, hiçbir kadını taciz etmedim, gözlerimle bile. Otobüste yanıma bir kadın oturduğunda, zar zor sığdığım koltukta iki büklüm toplandım sana yemin olsun o an sığdığım yere sen zor sığarsın.
Hayatım boyunca hiçbir şeyden korkmadığımı düşünürdüm, etrafımdaki insanlar “bre adam hiçbir şeyden korkmaz mısın?” derdi hep. Fark ettim ki artık korkuyorum. Hem de çok korkuyorum, yanlış anlaşılmaktan.
Gecenin bir yarısı sokakta önümde bir kadın varsa ya yavaşlıyorum, ya da hızlanıp onun önüne geçiyorum. Hiçbir kadına hapşırdığı zaman “çok yaşa” diyemiyorum. Cinayet haberlerinden sonra kadınların çirkin bakışlarının altında ezilmenin duygusunu kaldıramıyorum. Suçsuzum ki, valla suçsuzum.
“Bizden çok şey çaldınız” cümlesinin altından kalkamıyorum mesela.
ama unutma, bizden de çok şey çaldılar.